ALBUM REVIEW : Diamont Dancer – Shapes

ریویو : آرمین نوروزی

گیتار، سازی که همواره در ساختار طیف وسیعی از موسیقی به کار می رود و بسته به خلاقیت آهنگساز، نتایج گوناگون و بعضا شگفت انگیزی را به همراه دارد. علاوه بر استفاده سنتی گیتار در آهنگسازی کلاسیک در قالب الکتریک، آکوستیک و باس، می شود با دستکاری و عبور دادن آن از فیلتر های مختلف، به صداهای تازه دست یافت و با فراتر رفتن از نت های موسیقی، به افکت صدا رسید. کاری که ناچو مارکو و پائو روکا با پروژه جدید خود

diamont dancer

به بهترین شکل ممکن انجام می دهند. اولین آلبوم دو موزیسین خوش ذوق اسپانیایی به نام

Shapes

که توسط لیبل

Canoa Snake

روانه بازار شده است، یک الکترونیک سرزنده و یک نمونه فوق العاده خوب است و همان طور که بالاتر اشاره شد، گیتار پر رنگ ترین المان ساختاری آن است.
آلبومی سرشار از ملودی های ملانکولیک و فضاسازی خاکستری، متمایل به موسیقی شمال غرب اروپا مخصوصا اسکاتلند و راک گلاسگویی منحصر به گروه هایی نظیر

Mogwai

با این تفاوت که از پاور کورد های سهمگین خبری نیست.
اعضای

Diamont Dancer

هر یک به نوبه خود هنرمند موفقی هستند و تجربه زیادی را به همراه دارند. روکا به عنوان گیتاریست از گروه ایندی راک

La Habitacion

به این پروژه پیوسته است. گروهی که در داخل مرزهای اسپانیا تحسین شده است. در کنار روکا، ناچو مارکا دی جی و پرودوسر نام آشنا، حضور دارد که علاوه بر این عضو ثابت کلاب های شبانه و فستیوال ها طی دو دهه گذشته بوده است، جزو کارشناسان -تِست کننده محصول- کمپانی

Roland

و همین طور استاد کالج موسیقی برکلی

berklee college of music

است.

در فهرست هنرمندان الهام بخش پروژه

Diamont Dancer

اسامی بزرگی مثل استیو رایش، جان کارپنتر، رابرت فریپ و برایان اینو به چشم می خورد و این تاثیرپذیری در هر هفت قطعه آلبوم، به نوعی قابل ردیابی است.
ملودی های ملانکولیک بی پایان -از این نظر که متوجه شروع شدن و پایان یافتن آن ها نمی شوید- که توسط دو موزیسین خلاق ایجاد شده و با لوپ های گیتار و سینت آنالوگ به صورت پایاپای جلو می رود و به تکامل می رسد، نخستین آلبوم آنان را به یک تجربه شنیداری دلچسب و منحصر به فرد تبدیل کرده است.

You may also like ...

0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *